Wodo moja…

Dotknęłam ciebie lecz dłonie pozostały puste
Tylko mokre oczy i usta zdziwione
Rzeko moja, głęboka jak błyszczące oczy
Wodo moja, szeroka jak radosny uśmiech
Wczepiona w twój nurt płynę coraz głębiej
Życie mija szybko, jutro goni wczoraj
Przepływam przez skały, spienione zmartwieniem
I zwalniam na mieliznach rozjaśnionych słońcem
Gdzie koniec mojej drogi, dokąd rzeko zmierzam?
Dokąd mnie prowadzisz zadziorna i dzika?
I co na mnie czeka gdy w końcu dopłynę?
Nie wiem, nie chcę wiedzieć, przeczuwam odpowiedź
Szczęście tak jak rzeka rozleje się morzem

Dodaj komentarz

Wymagane pola są oznaczone *.